Εισοδος

Ματ σε 2 υφέσεις

Αρχική / Δισκογραφία / Δισκογραφία
A+ R A-

δισκογραφία

E-mail Εκτύπωση PDF

Ματ σε 2 Υφέσεις (Filocalia Romana – 2003)
Παραγωγή: Ματ σε 2 Υφέσεις
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Νίκος Γράψας‘Δυνάμεις του Αιγαίου’
Ενορχήστρωση: Ματ σε 2 Υφέσεις
Ηχοληψία: Γιώργος Ρούσσος, Γιώργος Νταβαρίνος
Μίξη: Γιώργος Ρούσσος, Νίκος Γράψας
Mastering – Αναπαραγωγή: Digital Press Hellas
Φωτογραφίες: Βασίλης Γόνης
Artwork: Αλέξανδρος Παπαδάτος
Σχέδιο εξωφύλλου: Γιάννης Μανιάτης
Η ηχογράφηση και η μίξη έγιναν στο στούντιο Master Sound (ΑύγουστοςΟκτώβριος 2002

1. Εικόνα θολή

Εικόνα θολή

στίχοι-μουσική: Δημήτρης Βαρελόπουλος

 

Μια βροχή, μια σταγόνα κυλάει και με ξεγελάει.

Μια στιγμή, μια ανάσα, μια σκέψη την καρδιά μου θα κλέψει.

 

Μες στα χείλη σου βουλιάζω, στην ανάσα σου τρομάζω,

μια εικόνα θολή σκοτεινή.

Με φοβίζει η απουσία μα η δική σου η προδοσία

με κρατά ζωντανή στη σκηνή.

 

Μια φωνή στα όνειρά μου πάντα κλαίει, να ξεχάσω μου λέει.

Μα όλα εδώ σε θυμίζουν, σε γνωρίζουν, πίσω με γυρίζουν.


2. Στην κόψη του ξυραφιού

Στην κόψη του φεγγαριού

στίχοι: Γιώργος Λυκούρας

μουσική: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

 

Είσαι φεγγάρι κι όλο με τρομάζεις, αλλάζεις.

Κι όταν αλλάζεις, από το μαχαίρι κόβεις πιο πολύ.

 

Είσαι φεγγάρι κι όλο με τρομάζεις, αλλάζεις

και σε φοβάμαι, σαν τρελός σε θέλω πιο πολύ.

 

Πώς εγώ μπορώ να μοιράζω το κορμί

και σε σένα που αγαπώ και σε σένα που μισώ;

 

Όταν σου δίνω τρέχεις και μου φεύγεις, ξεφεύγεις.

Κι όταν σου παίρνω σαν τρελή με θέλεις πιο πολύ.

 

Πώς εσύ μπορείς να μοιράζεις το κορμί

και σε μένα που αγαπάς και σε μένα που μισείς;


3. Γυάλινο σώμα

Γυάλινο σώμα

στίχοι-μουσική: Δημήτρης Βαρελόπουλος

 

Το φεγγάρι αργεί να φανεί και η νύχτα βαριά έχει πέσει. Σκοτεινιά, παγωνιά, μια πνιγμένη φωνή

το λιμάνι της ψάχνει να δέσει.

 

Θέλω να βγω να φωνάξω δυνατά

πως η ζωή δεν είν’ έτσι όπως μας λένε,

σε παραμύθια να χαθώ και σ’ ένα ψέμα μπροστά

μα δεν ξέρω στ’ αλήθεια ποιοι φταίνε.

 

Μην πιστέψεις πως έχει χαθεί,

η αλήθεια υπάρχει ακόμα.

Πληγωμένη, δεμένη προσπαθεί να κρυφτεί

σ’ ένα κόκκινο γυάλινο σώμα.

4. Μαντινάδες του Μ. Σαββάτου

Μαντινάδες του Μεγάλου Σαββάτου

παραδοσιακές μαντινάδες

μουσική: Γιώργος Κοντογιάννης

 

Τα μάτια σου μ’ αρέσουνε σαν είν’ και δακρυσμένα

και η καρδιά σου να πονεί, μα να πονεί για μένα.

 

Ήθελα να ‘μουνα  πουλί να ‘λθω στη γειτονιά σου,

να κελαηδώ να ‘ναι γλυκύ σαν βγεις το ξύπνημά σου.

 

Ήθελα να ‘μαι σύννεφο να με φυσά τ’ αγέρι,

να με φυσήξει μια βραδιά κοντά σου να με φέρει.

 

Ώρα που ο ήλιος χάνεται και πριν καλά νυχτώσει,

η ταξιδιάρα η σκέψη μου τρέχει να σ’ ανταμώσει.[1]

 

Ρόδο μου μη μαραίνεσαι, μην αρνηθείς τα κάλλη

κι εγώ που σ’ απαρνήθηκα θα σ’ αγαπήσω πάλι.

 

 



[1]Μαντινάδα του Αριστείδη Χαιρέτη (Γυαλάφτη) που περιέχεται στο βιβλίο του με τίτλο «Τι μαντινάδα να σού πω…» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 1996)

5. Διάφανος κόσμος

Διάφανος κόσμος

στίχοι: Λιλιάνα Δρίτσα

μουσική: Κώστας Τσιουλάκης

 

Εύθραυστος κόσμος, διάφανος,

σαν από πάγο, σαν από γυαλί

με περιβάλλει.

 

Ανυπόφορος ο ήχος της σιωπής σας,

ανυπόφορος ο τόνος της φωνής σας.

Κι η λάμψη των βλεμμάτων σας,

κι ο κρότος των βημάτων σας,

με εξουθενώνει,

με εξοντώνει,

με πονά.

6. Ο τόπος που μελαγχολούν τα όνειρα

Ο τόπος που μελαγχολούν τα όνειρα

μουσική: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

 

7. Σαν πιάνο βουβό

Σαν πιάνο βουβό

στίχοι-μουσική: Δημήτρης Βαρελόπουλος

 

Σ’ ένα αδιέξοδο να βάλω τη ζωή μου,

για μια αλήθεια να ρωτήσω τι και πως.

Όλα τριγύρω μου αρρώστια κι ευχή μου,

κι εγώ στη σήραγγα να ψάχνω λίγο φως.

 

Θα καταστρέψω όλα όσα αγάπησα στ’ αλήθεια

και θα αφήσω όλα όσα μίσησα να ζουν.

Θα μείνω μέσα στα τρελά μου παραμύθια,

δε θα πιστέψω σ’ ό,τι κάνουν, σ’ ό,τι πουν.

 

Ένα γέλιο σου ανάσα μου δίνει να ζω,

στη ζωή μου ανοίγει ένα μεγάλο κενό,

μελωδία που παίζει σ’ ένα πιάνο βουβό.

Σε σκοινί τεντωμένο ακροβατώ.

 

Μα όλα γύρω μου δεν έγιναν τυχαία

ούτε θα γίνουν όλα όσα πρόκειται να’ λθουν.

Μη φανταστείς πως η ζωή είναι μοιραία,

χίλιες στιγμές της όσο μία διαρκούν.

 

Μες στο λαβύρινθο αυτόν που έχω μπλέξει

θα προσπαθήσω μ’ ένα νήμα να ξαναβγώ,

στα μονοπάτια του μυαλού μου να με τρέξει,

να ‘χω μονάχα τη ματιά σου για οδηγό.

8. Αποσύνθεση

Αποσύνθεση

στίχοι :Λιλιάνα Δρίτσα

μουσική: Γιάννης Τσιουλάκης

 

Στενεύουνε τα όρια,

δεν έχεις περιθώρια να διαφύγεις.

Υπόλογος μηνύματος, εν είδει κακουργήματος,

αδίκως αποποιείσαι της ευθύνης.

 

Σημαίες και οράματα κατάντησαν για κλάματα,

οι λέξεις περιφέρονται ασκόπως.

Ταινία σ’ επανάληψη,

ζωή υπό κατάληψη

κι εσύ παρανομείς ποικιλοτρόπως.

 

Η νύχτα σου κατήγορος

κι ο λόγος ο παρήγορος πόσο σου λείπει…

Οι σύντροφοι το σκάσανε,

βαλίτσες ετοιμάσανε

χωρίς γιατί,

χωρίς ντροπή και λύπη.

9. Διανυκτέρευση στα σύννεφα

Διανυκτέρευση στα σύννεφα

στίχοι-μουσική: Κώστας Τσιουλάκης

 

Δε σ’ ακούω κι όμως ξέρω τι λες,

δε σε βλέπω κι όμως είσαι κοντά μου.

Μια ελπίδα μου δίνεις και δες

πως γεμίζουν με φως τα όνειρά μου.

 

Των ματιών σου τ’ αθάνατο φως

σαν αρχαία πηγή με τραβάει.

Τι κι αν είναι κλειστά τώρα πια,

το γαλάζιο τους δες πως σου πάει.

 

Έλα κοντά μου φίλα με,

δώσ’ μου μια ελπίδα δώσ’ μου το φως.

Να σε κοιτάξω άσε με.

Σ’ αγαπώ.

 

Μια εικόνα σου μόνο κρατάω,

σαν τον άνεμο γλιστράει και φεύγει.

Μια σταγόνα που ξυπνάει την άνοιξη

θα σου φέρω μαζί να κοιμάστε.

10. Ήχος ηλεκτρονικός

Ήχος ηλεκτρονικός

στίχοι : Λιλιάνα Δρίτσα

μουσική: Γιάννης Τσιουλάκης

 

Ηλεκτρονικός ο ήχος κι ο στίχος ηλεκτρονικός,

σαν ριπή μες στην ψυχή απ’ το παρόν.

Μες στον ύπνο σου θυμάσαι και πετιέσαι και φοβάσαι,

ψάχνεις να κρυφτείς στο παρελθόν.

 

Ηλεκτρονικές εικόνες της ψυχής σου οι κανόνες,

σε κρατούν, σε αιχμαλωτίζουν στο κενό.

Μες στα απύθμενα σκοτάδια,

ψηλαφίζεις τα σημάδια μιας θολής ανάμνησης το φως.

 

Μην παραδίνεσαι,

στόχος μη γίνεσαι,

στη μεγάλη απουσία σε ζητώ.

Στης φωτιάς τα’ απομεινάρια,

στου ονείρου σου τα χνάρια,

βήμα-βήμα θα ‘λθω να σε βρω.

11. Μόνος στον κύκλο μου

Μόνος στον κύκλο μου

στίχοι: Γιώργος Λυκούρας

μουσική: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

 

Φεύγεις και το βράδυ έρχεται ο ήχος σου που με κυκλώνει στο σκοτάδι. Θύμα στον κύκλο σου, μέσα στον κύκλο σου.

 

Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ μα μένω στον κύκλο μου, μέσα στον κύκλο μου μόνος μου, μόνος μου σ’ αγαπώ.

 

Φεύγεις κάθε βράδυ μες στον πόθο μου, γράφει ο έρωτας σημάδι και είμαι μόνος μου, και μένω μόνος μου.

 

Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ μα μένω στον κύκλο μου, μέσα στον κύκλο μου μόνος μου.

 

Στη Λένα Πλάτωνος

12. Εκκρεμής ουρανός

Εκκρεμής ουρανός

στίχοι-μουσική: Δημήτρης Βαρελόπουλος

 

Μία απόφαση εκκρεμής και ένας κόσμος αφανής, μια ζωή που ψάχνεις όλο να κρυφτείς.

Και συ που τώρα θες να πεις πως θες να φύγεις, να χαθείς σε μια εικόνα, σ’ ένα στίχο που θα πεις.

 

Όλα σου τα όνειρα κομήτες που δε βρήκαν ουρανό, όλες οι σκέψεις σου αλήθειες παραταγμένες σε γκρεμό.

Κι εσύ που ψάχνεις μιαν αγάπη, μία εικόνα της ζωής, θ’ ανακαλύψεις έναν κόσμο με υποσχέσεις της στιγμής.

 

Μια μοναξιά που σού θυμίζει το πόσο ήσουν αφελής και μία σκέψη που αγγίζει όλες τις νότες της σιωπής,

σ’ ένα τραγούδι που δεν ήθελες να πεις.

 

 

13. Τα στιχάκια θέλω να 'ναι νύχτα

Τα στιχάκια θέλω να ‘ναι νύχτα

στίχοι-μουσική: Γιώργος Λυκούρας

 

Τα στιχάκια θέλω να ‘ναι νύχτα,

μεθυσμένα, πεταμένα, τσαλακωμένα.

 

Η μουσική να’ ναι νύχτα,

να χορεύει στις λάσπες

που τις ξέρουν οι αγάπες

και δε φοβούνται.

 

Η ζωή να’ ναι νύχτα

κι ας μην είσαι κοντά μου

να σου λέω τραγούδια του πικρού έρωτά μου.

 

Η ψυχή να ‘ναι νύχτα

και να ψάχνει για φώτα,

ν’ αγαπάει όπως πρώτα,

να μην πουλιέται.

 

Στη μνήμη του ποιητή

Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

14. Παραφωνία σε κόκκινο

Παραφωνία σε κόκκινο

στίχοι-μουσική: Γιάννης Τσιουλάκης

 

Μες στης πόλης την πενία και την πτώση

που πουλήθηκε και θάμπωσε το φως,

δεν υπάρχει μια ιδέα να τρυπώσει

στου γεμάτου μου μυαλού το καθεστώς.

 

Κι ενώ η απουσία της ψυχής μου

συνοψίζεται σ’ ακέραιους αριθμούς,

η φωνή των φιλοσόφων της φυλής μου

του κελιού μου δυναμώνει τους κλοιούς.

 

Κι εσύ παράφωνα παίζεις

κι όλο σ’ αρέσει ν’ ακούς

τη φωνή μου που σβήνει

σε υπόγειους ρυθμούς.

 

Σαν απ’ όνειρο βαθύ τα μάτια ανοίγω

και μια πόρτα αντικρίζω ανοιχτή.

Με κυριεύει η αγωνία να ξεφύγω

της διαρκούς ανοησίας τη σπουδή.

 

Στην απόκρυφη του έρωτα παγίδα

βασιλεύει μια αρχαία μουσική.

Σαν υπόκρουση στην όποια μου ελπίδα,

η αντίθεση του ήχου παραμένει ζωντανή.

15. Το ζεϊμπέκικο της Αθηνάς

Το ζεϊμπέκικο της Αθηνάς

μουσική: Αθηνά Τασούλα

 

Ψέμα σαν αλήθεια (Universal S.A. – 2005)
Παραγωγή: Ματ σε 2 Υφέσεις, Νίκος Ξυδάκης
Επιμέλεια παραγωγής: Haig Yazdjian
Ενορχήστρωση: Ματ σε 2 Υφέσεις, Haig Yazdjian
Ηχοληψία: Φώτης Κίκιρας, Γιώργος Στεργίου
Μίξη: Φώτης Κίκιρας, Haig Yazdjian
Mastering: Φώτης Κίκιρας (Στούντιο Ήχοτρον)
Φωτογραφίες: Ναυσικά Βασιλειάδου
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Espresso Studio
Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο Ήχοτρον (Ιανουάριος 2004 – Απρίλιος 2005)

1. Με κυνηγά η θάλασσα


 

Με κυνηγά η θάλασσα

στίχοι: Σταύρος Δάλκος

μουσική: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

 

Με κυνηγά η θάλασσα που κάποτε αγαπούσα,

μου θύμωσε που μια βραδιά με πέτρες την πονούσα.

 

Με κυνηγούν τ’ αστέρια που γκρεμίστηκαν για μένα,

κι εγώ μια ευχή δεν έκανα και πήγανε χαμένα.

 

Με κυνηγούνε τα πουλιά απ’ το χειμώνα εκείνο

που τα φτερά τους έκοψα μονάχος μου μη μείνω.

 

Με κυνηγάει η βροχή κι όλο με μαστιγώνει,

δικός της να ‘μια μου ζητά, να ‘χει να με μαλώνει.

 

Και κρύφτηκα στα μάτια,

αχ τα τρελά σου μάτια με χώρεσαν σε μια άκρη.

Αγάπη μου μονάχα, μονάχα να μην κλάψεις,

ζεστό μη γίνω δάκρυ.

 

Στο Γιώργο Λυκούρα

 

2. Μάτια δεμένα

Μάτια δεμένα

στίχοι: Μαρίνος Καρβελάς

μουσική: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

 

Μάτια δεμένα κρατάς για μένα,

μαυροντυμένα να τα θωρώ.

Κι αν ιστορίζω τη μορφή σου με χρώματα του γυρισμού,

μόνο στο μαύρο ρούχα φορώ.

 

Μάτια δοσμένα, ξενιτεμένα,

τραβούν στα ξένα σαν τα θωρώ.

Με τρικυμίζουν, με ξορίζουν στα πέρατα ενός φευγιού.

Σ’ αυτόν τον κόσμο πια δε χωρώ.

 

Πέφτει στα βαθιά η καρδιά μου.

Τι να κάνω;

Μένω στο φως κι όλο σε χάνω.

 

Χρόνε του κόσμου λύτρωση δώσ’ μου,

μαύρη θητεία πια δε μπορώ.

 

 


3. Σαν έργο πλήξης

Σαν έργο πλήξης

στίχοι-μουσική: Γιάννης Τσιουλάκης

 

Χίλιες δυο ανάσες μακριά από ‘δω

σαν γιορτή που πάντα ψάχνει αφορμή.

 

Κι ο κόσμος μου μικρός, ατάραχος, θνητός.

Στη θέα του γελάω.

 

Πες μου εσύ του χρόνου ανήλικε ληστή,

το παλιό αυτού του κόσμου μυστικό.

 

Τρέξε σα φυγάς στο δάσος να κρυφτείς

πριν στο φως σαν έργο πλήξης εκτεθείς.

 

Κι επάνω στη στιγμή

δυο φύλακες λευκοί τα χέρια του κρατάνε.

 

Κι ο κόσμος πιο φτωχός,

κι ο ήλιος σκοτεινός,

σαν δυο τρελοί γελάνε.

 

 


4. Το φιλί σου έχει αλλάξει

Το φιλί σου έχει αλλάξει

στίχοι: Γιώργος Λυκούρας

μουσική: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

 

Αν γίνει η νύχτα φωτιά

στη δική σου αγκαλιά θα με κάψει,

σου προσφέρω κορμί -της αγάπης χαρτί-

τ’ όνομά σου να γράψει.

 

Μα είναι η νύχτα σκληρή,

το φιλί σου έχει αλλάξει κι είν’ η γεύση πικρή,

ας πονέσω πολύ… πάλι εντάξει.

 

Παίζω ζάρια τα όνειρά μου, θα τα ρίξω κι ας χαθώ.

Δε μπορώ να σε νικήσω, δε μπορώ.

 

Ένα ποίημα γυμνό που δεν ξέρει να παίζει με λέξεις,

σου προσφέρω κορμί,

της αγάπης το παιχνίδι να παίξεις.

 

Μα είν’ η νύχτα σκληρή,

το φιλί σου πονά και ματώνει.

Είν’ η αγάπη μικρή στο αδειανό σου κορμί

 και σκοτώνει.

 

 


5. Η κληρικός

Η κληρικός

μουσική: Κώστας Τσιουλάκης/ Πέτρος Λαμπρίδης

 


6. Η σελήνη γυαλί

Η σελήνη γυαλί

στίχοι: Μαρίνος Καρβελάς

μουσική: Γιώργος Κοντογιάννης

 

Με φιλάς σαν βροχή, σταγόνα είσαι και σκορπάς.

Δίνεις γη στη φυγή,

αλλάζεις δρόμο,

πού με πας;

 

Η σελήνη γυαλί απόψε μ’ έκοψε στα δυο,

στο κενό με καλεί

με δίψα πόνε να σε πιω.

 

Δίνεις στον άνεμο όσα μου ‘χες πει.

Είμαι πιο έρημος σε σκιάς γιορτή.

Τι να πω στην καρδιά που με τ’ άδικο το φως κυκλώνεις

και μου σπας τα φτερά;

Η φωνή του βοριά μαχαιριά.

 

Αχ εσύ με τραβάς εκεί στα πέρατα του νου,

μ’ άδειο βλέμμα σιωπάς,

κομμάτια σπάζεις τ’ ουρανού.

 

Σου μιλώ δεν ακούς,

με ρίχνεις πάλι στα βαθιά να μετρώ τους καημούς

κρυφά μαζί με το νοτιά.

 

Και τι δε θα ‘δινα να ‘σουνα εδώ.

Σ’ ένα δωμάτιο σπρώχνω τον καιρό.

Τι να πω στην καρδιά που με τ’ άδικο το φως κυκλώνεις

και μου σπας τα φτερά;

Η φωνή του βοριά μαχαιριά.

7. Αυτά τα μάτια

Αυτά τα μάτια

στίχοι-μουσική: Γιώργος Λυκούρας

 

Αυτά τα μάτια κι αυτό το χρώμα μου φτάνει,

που όταν τα βλέπω κοιτάνε πάντα χαμηλά.

Θα’ ναι η καρδιά μου για την καρδιά σου ένα λιμάνι

και το κορμί μου για το κορμί σου μια φωτιά.

 

Έλα μαζί μου κι ο δρόμος όπου μας βγάλει.

Έχουν οι δρόμοι τα δικά τους μυστικά.

Αυτά τα μάτια ας με κοιτάξουνε πάλι.

Αυτά τα μάτια ας τα πληρώσω ακριβά.

 

Αυτά τα μάτια δήθεν δειλά που με καρφώνουν.

Αυτά τα μάτια δήθεν τυχαία με κοιτούν.

Και το κορμί μου αναστατώνουν

και την καρδούλα μου πονούν.


8. Το όνειρο της perpetua

Το όνειρο της Perpetua

μουσική: Κώστας Τσιουλάκης

 


9. Ονόματα

Ονόματα

στίχοι: Μαρίνος Καρβελάς

μουσική: Δημήτρης Βαρελόπουλος

 

Ονόματα πάνω στις μέρες, στις νύχτες και στα χρόνια μου.

Πετρώματα γίνανε οι μνήμες, παγώνουν τα σεντόνια μου.

 

Και γίνομαι παιδάκι

με μαγικό ραβδάκι που κάνει θαύματα.

Μικραίνω «τοσοδούλης»,

της νύχτας μου της δούλης προσφέρω τάματα.

 

Η λύτρωση στοιχηματίζει στου νου το ανεξήγητο

ματαίωση που τρικυμίζει στης ήβης το ατρύγητο.

 

Κι αθροίζομαι με σένα

-στο ίσον μένει ένα χωρίς αντίκρισμα-

στο κλάμα μου το πρώτο, απ’ της καρδιάς το νότο,

της μοίρας λίκνισμα.


10. Το λίγο διαρκεί πολύ

Το λίγο διαρκεί πολύ

στίχοι: Μαρίνος Καρβελάς/ Δημήτρης Βαρελόπουλος

μουσική: Δημήτρης Βαρελόπουλος

 

Σήμερα ονειρεύτηκα το σώμα σου ν‘ αγγίζω,

τα μάτια σου και τα μαλλιά να φέγγουν στον αέρα,

το στόμα σου να λέει σ’ αγαπώ και τ’ όνομά μου,

να ‘χει για μένα νόημα πια η μέρα.

 

Σήμερα σ’ αναζήτησα σε πράγματα και δρόμους,

σε φώναζα μες στ’ όνειρο κι απάντηση δεν πήρα,

το πρόσωπό σου έκρυβαν τα φώτα κι οι αφίσες

και ρόλο είχες στης μοναξιάς τη γύρα.

 

Κι αν τώρα γράφω αγάπη μου τραγούδια λυπημένα,

είναι γιατί δε θα μπορώ κοντά μου να σε έχω.

Μόνο κρυφά τις νύχτες μου θα έρχεσαι σε μένα,

κι όταν θα φτάνει η αυγή μακριά σου εγώ θα τρέχω.

 

Έφευγα και σε κοίταξα με μάτια της αγρύπνιας

κι έσυρα τα χνάρια σου να τ’ απελευθερώσω,

τα έπλυνα στον άνεμο ν΄ αντανακλούν τον πόθο.

Με δρομολόγια ψυχής στο κύμα θα ριζώσω.


11. Πριν χαθώ

Πριν χαθώ

στίχοι-μουσική: Κώστας Τσιουλάκης

 

Σαν φωνή που θυμάσαι από χθες μη μου ζητάς να ξεχνώ -

μια φωνή που σε κάνει να κλαις.

Σώπα, δε φταις…ούτε εγώ.

 

Ένα δάκρυ σου κοιτώ, μια βροχή που νοσταλγώ.

Γέλα λίγο στο κενό.

Γέλα λίγο να σε δω.

 

Άκουσέ με τραγουδώ σαν μια αχτίδα στο βυθό.

Άγγιξέ με να σε δω.

Φίλησέ με να χαθώ.

 

Μια φωνή με κρατάει ζωντανή.

Μη μου μιλάς.

Δε μπορώ να σε δω.

 

Σαν μια θάλασσα κι εγώ μες στον ήλιο ναυαγώ.

Τι σε φέρνει προς τα ‘δω;

Μη δακρύζεις, θα σε δω.

 

Μες στα μάτια σε κοιτώ,

μια στιγμή που νοσταλγώ.

Πριν με νοιώσεις θα χαθώ

μες στου κόσμου το βυθό.


12. Φως αντίγραφο

Φως αντίγραφο

στίχοι: Μαρίνος Καρβελάς

μουσική: Δημήτρης Βαρελόπουλος

 

Σμύρνα ζύμωσα, χρυσό και κρίνα για μια χίμαιρα.

Μίσθωσα τους δρόμους με το μήνα στα εφήμερα.

Βρίσκω φίλους στη γιορτή του Άδη ν’ αφιονίζονται

κι είναι πάνω τους καρφί το χάδι και χαρίζονται.

 

Έπλυνα της ήβης την πορφύρα στην παλίρροια.

Πάλεψα για την πνοή που πήρα με μυστήρια.

Μέρισμα θα προσδοκώ μιας τύχης σε απέλαση.

Δίκοπος της λησμονιάς ο πήχυς για προσπέλαση.

 

Πλεύρισαν των γυρισμών τα πλοία στο μπαλκόνι μου.

Σαν ιπτάμενο χαλί η Ντία για σεντόνι μου.

Μ’ έκοψε στην άμμο το κρινάκι και ημέρεψε,

ήπιε απ’ το σώμα μου σαράκι και με στέρεψε.

 

Στων ανέμων είδα τα παλάτια φως αντίγραφο.

Μου ‘διναν τους πόθους με τα μάτια τελεσίγραφο.

Νύχτα άμυαλη με το τσακμάκι σε πυρπόλησα.

Νόστος μ’ έπιασε στην Κατεχάκη κι αυτομόλησα.


13. Ψέμα σαν αλήθεια

Ψέμα σαν αλήθεια

στίχοι: Έλσα Γράψα

μουσική: Νίκος Γράψας

 

Σαν παραμύθι παιδικό

με μάγισσες και κάστρα,

που το ραβδί το μαγικό άναψε

όλα τ’ άστρα.

 

Κι ο ουρανός φωτίστηκε

κι είδα το πρόσωπό σου,

σαν το φεγγάρι ήταν χλωμό

απ’ το παράπονό σου.

 

Αχ η αγάπη δεν κρατά

όπως τα παραμύθια,

μοιάζει σαν ψέμα αληθινή

και ψέμα σαν αλήθεια.


Τρύπιο φεγγάρι (Παρουσία – 2009)
Παραγωγή: Ματ σε 2 Υφέσεις, Βασίλης Χατζηιακώβου
Επιμέλεια παραγωγής: Ματ σε 2 Υφέσεις
Ενορχήστρωση: Ματ σε 2 Υφέσεις
Ηχοληψία: Άρης Ντεληθέος
Μίξη: Άρης Ντεληθέος, Φώτης Κίκιρας (Στούντιο Ήχοτρον)
Digital Mastering: Fabelsound, Θοδωρής Χρυσανθόπουλος
Γραφιστική επιμέλεια: Creative Garden
Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο σπίτι του Γιάννη και του Κώστα, καθώς και στο στούντιο Ήχοτρον (Νοέμβριος 2008 – Φεβρουάριος 2009)

1. Τι είναι η αγάπη

Τι είναι η αγάπη

στίχοι: Σταύρος Δάλκος

μουσική: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

 

Τι ‘ναι, τάχα, η αγάπη;

Χάρτινο μικρό καράβι.

Στ’ ανοιχτά όταν ζυγώνει,

τρικυμίζεται και λιώνει.

 

Τι ‘ναι, τάχα, η αγάπη;

Χάρτινο μικρό καράβι

που λαθρεπιβάτες βάζει

μες στ’ αμπάρια του.

 

Και στο λιμάνι εγώ βουβός να μένω,

το πλοίο ν’ αποχαιρετώ

και μες στο βουητό

μονάχη (μονάχος) να πεθαίνω.

 

Τι ‘ναι, τάχα, η αγάπη;

Μια φωτιά μονάχα ανάβει

και χορεύουν μεθυσμένοι

γύρω της οι ερωτευμένοι.

 

Τι ‘ναι, τάχα, η αγάπη;

Μια φωτιά μονάχα ανάβει.

Όταν κάποιος δει να σβήνει,

την καρδιά του μέσα αφήνει.

 

Και στο σκοτάδι εγώ βουβή να μένω,

Με μια καρδιά που όλο ζητά

και μες στην παγωνιά.

μονάχη (μονάχος) να πεθαίνω.

 


2. Σαν έρθει το φθινόπωρο

Σαν έρθει το φθινόπωρο

στίχοι: Σταύρος Δάλκος

μουσική: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

 

Δυο φύλλα να ‘μασταν μικρά σ’ ένα κλαδί επάνω,

σαν με φυσά ο άνεμος τα χάδια σου να φτάνω.

 

Πάντα μαζί το σούρουπο να μας γλυκοκοιμίζει

και την αυγή η ξαφνική βροχή να μας δροσίζει.

 

Σαν έρθει το φθινόπωρο, γλυκά μου μάτια,

θα πέσουμε να γίνουμε κομμάτια.


3. Σώπα

Σώπα

στίχοι: Σταύρος Δάλκος

μουσική: Δημήτρης Βαρελόπουλος

 

Σώπα.

Κι αν δε χωράμε σε μια ευχή

θα μένουν πάντα τα τραγούδια.

Κι αν η αγάπη μας μικρή,

θα ξηλώσουμε τ’ αστέρια.

Σώπα.

Άκου με πως τραγουδώ∙

 όχι πως είναι αρκετό…

 

Σώπα.

Κι αν ζυγώνει η αυγή

 στα μάτια μας θα ουρλιάζει η νύχτα.

Κι αν δεν βρέχει ο ουρανός,

θα λασπωνόμαστε στο κύμα.

Σώπα.

Μη ρωτάς αν σ’ αγαπώ.

Μάλλον δε φτάνει ούτε αυτό…

 

Μη μιλάς.

Μοιάζουν ψέματα όλα αυτά.

Μη μιλάς.

Κι αν είναι τ’ όνειρο για μας μια στάλα από ιδρώτα;

 


4. Μοιάζεις κι εσύ σαν θάλασσα

Μοιάζεις κι εσύ σαν θάλασσα

στίχοι - μουσική: Μανώλης Χιώτης

 

Με τέτοια βαρυχειμωνιά
και με φουρτούνα στην καρδιά,
το κύμα σε τυλίγει.
Κι αν κάνει η βάρκα σου νερά,
τότε την κάθε σου χαρά
η θάλασσα την πνίγει.

Μοιάζεις κι εσύ σαν θάλασσα,

που με τα κύματα σου,
μου τα 'χεις κάνει θάλασσα
και πνίγομαι κοντά σου.


Όταν στο πέλαγο βρεθείς,
είναι μοιραίο να χαθείς
με τέτοια τρικυμία.
Και το τιμόνι της καρδιάς
θα σου τ' αρπάξει ο βοριάς
που το' χει αδυναμία.

 


5. Μια χαραμάδα

Μια χαραμάδα

στίχοι: Νίκος Γράψας

μουσική: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

 

Μια χαραμάδ’ άνοιξε στο παραθυρόφυλλό σου

να μπαίνω σαν πανσέληνος να σε φιλώ τα βράδια.

 

Να ‘μουν αέρας να περνώ από την κάμαρά σου

να παίζουν τα παράθυρα τους χτύπους της καρδιάς μου.

 

Σαν έφυγες απόμειναν τα μάτια μου βρεγμένα

και νηστικά τα χέρια μου, τα χείλη στεγνωμένα.

 

Ροδίζει η ανατολή σαν τη δική σου αγάπη.

Έλα, σαν του θεού βροχή, βγάλε μ’ από τα πάθη.

 

 


6. Μόνο για σήμερα

Μόνο για σήμερα

στίχοι: Γιάννης Μανιάτης

μουσική: Γιάννης Τσιουλάκης

 

Λαμπυρίζει η νύχτα στο βλέμμα σου επάνω,

Χωρατεύει το σκότος στην κόρη του κόσμου.

Εγώ ‘μαι εκείνος που τραγούδια σου κάνω,

Τη ματιά σου μόνο για σήμερα δώσ’ μου.

 

Ένας κήπος γεμάτος με λουλούδια από πάγο,

Σου χαρίζω τη ζέστη, μες στα μάτια σου λιώνω.

Εσύ δεν ήσουν που με φώναζες μάγο;

Τώρα πια τα στιχάκια εγκαταλείπουν τον πόνο.

 

Ένα μπλουζ λυπημένο είναι, πίσω μου πάει.

Αισιόδοξα ακόρντα το ηχείο μου δίνει.

Να το ξέρεις μικρή μου, η αρμονία μου σπάει

Αφού έχει κυλήσει στη δική σου τη δίνη.

 

Θα ποτίζω τους κήπους και το χρώμα σου φως μου.

Θα χορεύω για σένα, θα τραβώ τις χορδές σου.

Θα γυρίζω τα βράδια μες στα αμπέλια του κόσμου.

Η ορχήστρα του κάμπου θα υμνεί τις ωδές σου.

 


7. Σ' ένα καθρέφτη

Σ’ έναν καθρέφτη

στίχοι: Μαρίνος Καρβελάς

μουσική: Δημήτρης Βαρελόπουλος

 

Πού να σταθώ, πού να ξημερωθώ;

Σε ποιά στιγμή να ταξιδέψω;

Ούτε λεπτό να μη σ’ απαρνηθώ,

και με την τρέλα να παλέψω.

 

Είναι φορές που πιστεύω πως κλείστηκα

σ’ έναν καθρέφτη μαγικό.

Ίσως κρυφά κάποια μέρα ορκίστηκα

στο βλέμμα σου να ονειρευτώ.

 

Οι λογισμοί, σαν άγρια πουλιά,

στήνουν χορό στο άκουσμά σου.

Στους στεναγμούς μου έβαλες φωτιά

και συλλαβίζουν τ’ όνομά σου.

 

Είναι φορές που πιστεύω πως κλείστηκα

σ’ έναν καθρέφτη μαγικό.

Να ‘ναι αυτό που μια μέρα ορκίστηκα -

στο βλέμμα σου να χαριστώ;

 

 

 


8. Αστέρι στην άμμο

Αστέρι στην άμμο

στίχοι-μουσική: Κώστας Τσιουλάκης

 

Ένα αστέρι στην άμμο κοιτάει τη θάλασσα και κλαίει.

Ό, τι χτίζει επάνω, το κλέβει η θάλασσα και φεύγει.

Τα δάκρυά του, σταγόνες, ποτάμι φτιάχνουνε στην άμμο.

Μ’ ένα γέλιο γλιστράει, στη θάλασσα βουτάει.

 

Μια βάρκα στο βυθό αχνοφαίνεται.

Σαν γέλιο από παιδί τρελό υφαίνεται.

Μια φλόγα στη ματιά του χάνεται βουβά.

 

Ένα σπασμένο μπουκάλι στη θάλασσα χαμογελάει.

Έχει μέσα ένα αστέρι, το χέρι του κουνάει.

Μ’ ένα γέλιο ξεφεύγει, στην άμμο ένα φιλί προσφέρει.

Το κάστρο που είχε χτίσει μπροστά του τώρα στέκει.

 


9. Ποιος εαυτός μου

Ποιος εαυτός μου

στίχοι: Μαρίνος Καρβελάς

μουσική: Δημήτρης Βαρελόπουλος

 

 Ποιος εαυτός μου χρόνια μ’ οδηγεί

κι αντίθετα στο ρεύμα με πηγαίνει;

Με νεύμα στην καρδιά ή προσταγή

με πλάθει σαν παιδί και με μαθαίνει;

 

Ποιος εαυτός μου μάκραινε στο φως

και πίστεψε στα λόγια αυτού του κόσμου,

τους φίλους που δεν έβλεπε κι αλλιώς

και ζούσε στους απόηχους του δρόμου;

 

Το χρέος κάποιας άλλης μου ζωής

εγώ από την κούνια μου πληρώνω.

Τη νοιώθω με τα λόγια της βροχής,

 σαν θύελλα στο σώμα μου σηκώνω.


10. Μαζί πετάμε

Πετάμε

στίχοι-μουσική: Κώστας Τσιουλάκης

 

Είμαι πουλί, λευκό πουλί,
τη θάλασσα κοιτάω.

Κι όταν σε δω, ψάρι χρυσό,

στον ουρανό πετάω.

 

Βγες απ’ το νερό και πέτα

Στα φτερά μου ξάπλωσε,

κι εγώ πουλί, κι εσύ μαζί,

Πετάμε.

 

Σαν κολυμπώ, φτερό λευκό,

στον ουρανό κοιτάω.

Βγαίνω ρηχά στην αμμουδιά,

μα όταν σε δω σε χάνω.

 

Μπες μες στο νερό και πέτα,

μια βουβή φωνή σ’ ακολουθεί.

Κι εγώ κι εσύ μαζί,

 Πετάμε.


11. Τα μάτια τα παντοτινά

Τα μάτια τα παντοτινά

στίχοι: Γιάννης Μανιάτης

μουσική: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

 

Αχ κάτι κρύα πρωινά θα ‘θελα να σε βλέπω,

μα η μοναξιά με προτιμά.

Τα μεσημέρια τα θολά τις καταχρήσεις επιτρέπω,

για σένα σκέφτομαι συχνά.

 

Η μέρα ολόκληρη εσύ παντοτινέ έρωτά μου,

κι ίσως στην άλλη μας ζωή,

μια Πέμπτη ή μια Κυριακή,

σε ξαναδώ κοντά μου.

 

Και τα κουτά μου δειλινά που κάθομαι και βλέπω

τα μάτια τα παντοτινά.

Και κάτι νύχτες βροχερές που το μυαλό μου τρέπω

μες στης ψυχής τα σκοτεινά.

 

Γκρίζα σαν έλθει η αυγή,

για να μερέψει η ψυχή,

τα μάτια τα παντοτινά ορκίζομαι να βλέπω.

 

Στην Έφη και το Θέμη


12. Δύσκολες ώρες

Δύσκολες ώρες

στίχοι: Σταύρος Δάλκος

μουσική: Δημήτρης Βαρελόπουλος

 

Τρύπιο φεγγάρι πάρε με απόψε αλλού,

νανούρισέ με στην αγκαλιά του τρελού.

 

Τρύπιο φεγγάρι πάρε με απόψε από εδώ,

ξενύχτησέ με με το θολό σου το φως.

 

Σαν τα πουλιά, της πόλης οι ήχοι με φοβίζουν.

Μα τα φτερά, κάτω απ’ το μαύρο παλτό μου, σαπίζουν.

 

 


13. Λουλουδάκι του γκρεμού

Λουλουδάκι του γκρεμού

στίχοι: Μαρίνος Καρβελάς

μουσική: Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

 

Του δρόμου τους απόηχους με σκέψεις φυλλομέτρησα

και τα νυχτέρια μέτρησα

κι ακόμα σ’ ανασαίνω.

 

Στα βάθη της αγρύπνιας μου σαν φως μου σε νοστάλγησα

για μια στιγμή που άργησα

εσένα να προσμένω.

 

Νωρίς-νωρίς τ’ απόβραδο βγήκαν κρυφά οι στεναγμοί

σαν της μορφής σου οι αρμοί

να βραδιαστούν με μένα.

 

Λουλουδάκι του γκρεμού σε λέω,

κι όλο ρωτώ που σ’ αγαπώ αν φταίω.


14. Πάντα θα σε στεναχωρώ

Πάντα θα σε στεναχωρώ

στίχοι- μουσική: Κώστας Τσιουλάκης

 

Όταν ο ήλιος στη βροχή
ζεσταίνει τα λουλούδια
κι ο αέρας τρέχει μοναχός,
εσύ μου λες τραγούδια.

Και λες στα σύννεφα να 'ρθουν
τον ήλιο να καλύψουν,
τις ομορφιές που δε βαστάς
να βγουν και να σου κρύψουν.

Κι αν με τα δάκρυα μπορείς
εσύ μόνο να ζήσεις.
πάντα θα σε στεναχωρώ
μήπως και μ' αγαπήσεις.

Στα σύννεφα θα τραγουδώ
να βγαίνουν κάθε μέρα,
και στον αέρα να φυσά
τα δάκρυά σου πέρα.

Κι όταν θα φεύγει η βροχή
κι ο ήλιος με θυμάται,
στον άνεμο θα τραγουδώ
ήσυχα να κοιμάται.

Μα η θάλασσα θα λησμονεί
τα χάδια του ανέμου,
και ‘γω για ποιόν θα τραγουδώ
εσύ, ψυχή μου, πες μου.

 


Τα τέσσερα τραγούδια για τον Μίλτο Σαχτούρη (2010)

Mὰτ σὲ 2 Ὑφέσεις κάνουν οἱ:
Δημήτρης Βαρελόπουλος
σύνθεση (3), φωνή (2 καὶ 3), ἀκουστικὴ κιθάρα,
ἠλεκτρικὸ λαοῦτο, φωνητικά
Ἀλέξανδρος Καψοκαβάδης
σύνθεση (2), φωνή (1 καὶ 3), κλασικὴ κιθάρα,
φωνητικά
Γιώργος Κοντογιάννης
κρητικὴ λύρα μὲ συμπαθητικὲς χορδές
Πέτρος Λαμπρίδης
κοντραμπάσο, ἄταστο ἠλεκτρικὸ μπάσο καὶ theremin στὸ 1, moog mf-101 resonance (2), σύνθεση (4)
Γιάννης Τσιουλάκης
σύνθεση (1), πιάνο, rhodes, φωνητικά
Κώστας Τσιουλάκης
τύμπανα, προγραμματισμὸς καὶ πλῆκτρα στὸ 2
καὶ ὁ
Ἄρης Ντεληθέος
ἠχοληψία, mastering, φωνητικά (1)
Ἡ ἠχογράφηση καὶ ἡ μίξη ἔγιναν στὸ στούντιο AUDIOHOME.
Τὸ mastering ἔγινε στὸ στούντιο ΗΧΟΤΡΟΝ.

Καλιιτεχνική επιμέλεια- σχέδιο εξώφυλλου: bananiotis

1. Ο βυθός


Ο ΒΥΘΟΣ

 

Ἕνας ναύτης ψηλὰ

στὰ κάτασπρα ντυμένος

τρέχει μέσ’ στὸ φεγγάρι

 

Κι ἡ κοπέλα ἀπ’ τὴ γῆς

μὲ τὰ κόκκινα μάτια

λέει ἕνα τραγούδι

ποὺ δὲ φτάνει ὣς τὸ ναύτη

 

Φτάνει ὣς τὸ λιμάνι

φτάνει ὣς τὸ καράβι

φτάνει ὣς τὰ κατάρτια

 

Μὰ δὲ φτάνει ψηλὰ στὸ φεγγάρι

 

Ἀπὸ τὴν ποιητικὴ συλλογὴ ‘ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ’ (1948)


2. Ο ποιητής


Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

 

Σὰ θὰ μὲ βροῦνε πάνω στὸ ξύλο τοῦ θανάτου μου

γύρω θά ‘χει κοκκινίσει πέρα γιὰ πέρα ὁ οὐρανὸς

μιὰ ὑποψία θάλασσας θὰ ὑπάρχει

κι ἕν’ ἄσπρο πουλί, ἀπὸ πάνω, θ’ ἀπαγγέλει μέσα

σ’ ἕνα τρομακτικὸ τώρα σκοτάδι, τὰ τραγούδια μου

 

Ἀπὸ τὴν ποιητικὴ συλλογὴ ‘ ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ’ (1962)

3. Τα περιστέρια του νεκρού


ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ

Στὸν Ὀδυσσέα Ἐλύτη

 

Δὲ δίνω αἷμα στὶς φλέβες τῶν πουλιῶν

καὶ τὰ ποτάμια μου κρατῆσαν τὰ νερά τους

ὲπάνω στὰ ψηλὰ βουνὰ τρεῖς βίγλες ἔχω στήσει

μέσ’ στὴ σπηλιά μου φύλαξα τοὺς ἀετοὺς

 

Ἐλᾶτε βγῆτε στὸν κάμπο περιστέρια μου

μὲ τὶς γαλάζιες κορδέλες στὸ λαιμό σας

ἐλᾶτε βγῆτε μὲ τὸ φεγγάρι στὴν καρδιὰ

σὰ θὰ σηκώσω τὴν ταφόπετρά μου

 

 

Ἀργοπεθαίνουν γύρω μου τ’ ἄλλα πουλιὰ

ὲλᾶτε βγῆτε στὸν κάμπο περιστέρια μου

ὲλᾶτε βγῆτε σφαγμένα περιστέρια μου

 

Ἀπὸ τὴν ποιητικὴ συλλογὴ ‘ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ’


4. Η Αγία Χ.


Η ΑΓΙΑ Χ.

Ἦταν ἐκεῖνο τὸ φθινοπωρινò ἀπόγεμα ποὺ
ἡ Ἁγία μὲ πῆρε ἀπ᾿τὸ χέρι καὶ μὲ ὁδήγησε
στὸ μικρὸ  σκοτεινὸ δρόμο, ποὺ στὴν πραγματικότητα
δὲν ὑπῆρχε κἄν.
Γιατί ἂν ὑπῆρχε τότε τί ἦταν αὐτὰ τὰ αἵματα
κι οἱ στρατιῶτες ποὺ ξεπετάχτηκαν ἀπὸ τοὺς γύρω
δρόμους καὶ μὲ δέσανε σ’ἕνα ξύλινο κρεβάτι,
τέσσερις μῆνες, κι ὅταν πιὰ μὲ λύσανε ἤτανε
χειμώνας, ἔβρεχε συνέχεια κι ἡἉγία χάθηκε
κι οὔτε ποὺ ξαναφάνηκε πιά.